مهارت های ارتباطی

خوب گوش دادن را با زبان بدن‌ نشان دهید!

مروری بر هنر گفت‏وگو از دبرا فاین

یک مکالمه‎ی خوب بر دو پایه استوار است: صحبت کردن و گوش دادن. پژوهش‌های علمی نشان داده است که هر فرد می‌تواند در هر دقیقه ۳۰۰ کلمه را بشنود. اما از سوی دیگر اغلب ما فقط می‌توانیم بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ کلمه را در دقیقه تولید کنیم. مشکل این است که ظرفیت پردازش اطلاعات فرد بیش از ظرفیت ابراز این مقدار اطلاعات در زمانی مشابه است. خب پس با این ظرفیت اضافه چه باید کرد؟ ما با این اضافه‌ی توان، ناخودآگاه به مکالمات افراد دیگر و صداهای مختلف گوش می‌دهیم، به این فکر می‌افتیم برای شام چه درست کنیم؟ ذهن‎مان می‌رود سراغ موضوعات شخصی‌مان… و ناگهان می‎بینیم کلی از فضای مکالمه دور شده‎ایم و نکته‎ی مهمی را از دست داده‎ایم.

گوش دادن موثر

بزرگ‎ترین مانع بر سر راه مکالمه، ناتوانی فرد در هوشمندانه گوش دادن است؛ یک روانکاو معروف می‌گوید:«تصویر فردی که در بیابانی فریاد می‌زند، تجسم تنهایی است و تجسم رسیدن به مرز جنون از تصور این که صدایش به گوش هیچ‌کس نمی‎رسد. نیاز و تمنای ما برای تایید گرفتن چنان اهمیتی دارد که کسی که خوب گوش کردن را بلد باشد، در مقابل پاداش می‌گیرد. به طور مثال یک روانکاو با گوش دادن و واکنش نشان دادن، مراجع خود را تصدیق می‌کند و از این راه پول در می‎آورد.»

آیا تا به حال شده که کسی شما را به نهار دعوت کرده باشد فقط برای این که به حرف‌هایش گوش بدهید؟ شاید حتی لازم نشده باشد که شما یک کلمه هم صحبت کنید؛ شما فقط طرف مقابل را تایید می‌کنید یا چند کلمه از سر همدردی حرف می‌زنید یا سری تکان می‎دهید و فقط گوش می‌دهید. آن فرد بعد از این که حرف‌هایش را زد احساس بهتری پیدا می‌کند و از شما به خاطر چنین گفت‎وگویی تشکر می‎کند.

در دنیای امروزی که تکنولوژی حرف اول را می‌زند، بمباران محرک‎های دائمی و امواج مزاحم، گوش دادن را کاری دشوار می‎کند. گوش دادن دیگر کاری بدیهی نیست؛ گوش فرا دادن با دقت، سه بخش دارد: بصری، کلامی و ذهنی. اگر این سه عنصر را خوب ترکیب کنید نتیجه‎ی گوش دادن شما رضایت‌بخش خواهد بود.

با چشم گوش بدهید، نه فقط با گوش

برای ما ممکن نیست که فرایند گوش دادن را با چشم خود ببینیم؛ ما نمی‎توانیم ببینیم که چه‌طور امواج صوتی وارد گوش فرد می‌شود تا بتوانیم بفهمیم که او پیام ما را گرفته است یا نه. در نتیجه سخنگو همیشه به دنبال شواهدی است که از دریافت شدن پیام توسط شنونده مطمئن شود. با شواهد بصری مانند تکان دادن سر، استفاده از اجزای چهره و در نهایت با زبان بدن‌ خود می‎توانید به طرف مقابل خود برسانید که به سخنان او توجه دارید. با این کار طرف مقابل حس می‌کند با او در ارتباط کامل هستید نه فقط اینکه حرف‌هایش را می‌شنوید.

گوش دادن چیزی فراتر از شنیدن است. سطحی از درگیر شدن در ارتباط است که فراتر از بازگویی محتوای پیام است. در یک گفت‎وگوی معمولی دوطرفه، مولفه‏‎های کلامی کمتر از ۵ درصد از معنای اجتماعی یک موقعیت را برعهده می‎گیرند، در حالی که مولفه‎های غیرکلامی بیش از ۶۵ درصد را به دوش می‎کشند. در هنگام گوش دادن به سخنان طرف مقابل، بسیار مهم است که تماس چشمی را با وی حفظ کنید؛ نباید نگاه‌تان سرگردان و متوجه اطراف باشد، باید تا انتها متمرکز بمانید و به نشانه‌ی تایید سخنان او، سرتان را تکان دهید.

اهمیت حفظ تماس چشمی در گفت‎وگوهای چند نفره

اغلب افراد وقتی که مکالمه بین سه نفر یا بیشتر باشد، توپ از دست‌شان می‌افتد؛ وقتی که ما به افراد دیگر نیم‌نگاهی می‌اندازیم، یا وقتی که نگاه‌مان روی میز پذیرایی می‌چرخد، انتظار داریم که دیگران در گروه مسئولیت حفظ تماس چشمی را به عهده بگیرند. فکر می‌کنیم گوینده متوجه بی اعتنایی موقت ما نخواهد شد؛ ولی او متوجه می‌شود و این برملا شدن دو نتیجه دارد: یا فرد سخنگو فکر می‎کند که ما خسته شده‎ایم و زودتر حرفش را تمام می‌کند یا فکر می‎کند ما آدم گستاخ و خودخواهی هستیم و آداب معاشرت سرمان نمی‎شود.

وقتی که با دیگران صحبت می‌کنید چنان رفتار کنید که گویا هیچ چیز در اتاق حواس شما را پرت نمی‌کند. اگر منتظر تماس کسی هستید یا منتظر ورود کسی هستید می‎توانید به طرف مقابل‎تان توضیح دهید که مجبورید هرازگاهی نگاهی به گوشی یا در بیندازید. با این کار علت نداشتن تماس مداوم چشمی را برای او موجه ساخته‌اید.

بگذارید یک ترفند را برایتان بازگو کنیم؛ اگر هنگامی که با کسی تماس چشمی پیوسته و کاملی برقرار می‎کنی، خجالت می‌کشید، درست به فاصله‌ی بین دو چشم او نگاه کنید. چنین تغییری در جهت نگاه‎تان می‌تواند برای هر دو طرف احساس راحتی به همراه بیاورد.

بایدها و نبایدهای زبان بدن در گوش دادن موثر

زبان بدن‌ شما، برای سخنگو گواهی بر گوش دادن شماست؛ راه‎هایی برای نشان دادن علاقه و اشتیاق‎تان به گفت‎وگو وجود دارد که در زیر به تعدادی از این راه‎ها اشاره شده است:

  • خم شدن به جلو
  • ایجاد تماس چشمی
  • باز نگه داشتن بازوها
  • در روبه‎روی فرد گوینده نشستن
  • سر تکان دادن و لبخند

در مقابل حالات دلسرد کننده‌ای وجود دارند که هرگز نباید به کار بگیرید:

  • نشانه گرفتن طرف مقابل با انگشتان
  • گرفتن دست جلوی دهان خود
  • زدن مداد یا خودکار روی میز؛ حالتی بی ادبانه است که حواس طرف‌ مقابل را پرت می‌کند.
  • دست به سینه نشستن؛ نشان از یک حالت تدافعی دارد.
  • پایین انداختن سر و عدم برقراری تماس چشمی؛ با این کار به نظر می‌رسد از ایجاد تعامل، طفره می‎روید و ممکن است طرف مقابل این کارتان را غیر دوستانه بداند.
  • گذاشتن دستان خود زیر چانه؛ که به طرف مقابل این را می‎رساند که شما خسته شده‎اید.
  • گذاشتن دست روی زانو؛ این حالت برای طرف مقابل به نظر تهاجمی و نارضایت‎مندانه می‎رسد.
  • حرکت مداوم پا؛ که نشان دهنده‎ی خستگی و بی‌قراری شماست، حتی اگر این‌طور نباشد.

برای استفاده‎ی مثبت از زبان بدن در گوش دادن ، باید تمرین و تمرکز کنید. در این کار پشتکار نشان دهید؛ با تمرین مداوم هر بار آسان‎تر و آسان‎تر می‎شود.

برچسب ها

آیدا گلشن آرا

برایم مهم است که در فیبز بتوانم به افزایش علم و آگاهی مردمم کمک کنم. همه ما به این دلیل اینجا جمع شده ایم تا بتوانیم مشکلی را برطرف کنیم.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

خدمات جدید الکسا را دیده اید؟ بهترین قیمت ها برای دریافت سرتیفای الکسا با تخفیف محدودمشاهده پلن ها
+
بستن
سوالی دارید؟ چت از طریق واتساپ